Onze drievoeter

woensdag 20 januari 2016   /   2

Het fijnste moment van de dag is als wij na het werk onze straat in fietsen. Op de hoek staat Noet ons al op te wachten om vervolgens naast de fiets mee te rennen tot aan huis. Of we nu een rotdag hebben gehad of niet, elke keer weer bezorgd hij een glimlach op onze gezichten. Noet is net een hond met de gemakken van een kat, grappen wij altijd.

Tot die ene dag. Ik kwam thuis en hij stond mij niet op te wachten. Alle alarmbellen begonnen te rinkelen en de opluchting was zichtbaar toen ik hem in de tuin zag. Strompelend kwam hij naar me toe, dit zag er niet goed uit. Aangezien Noet een echte vent is, wil hij nog wel eens overdrijven. Vandaar dat ik hem eerst wat eten heb voorgeschoteld in de hoop dat hij zou opknappen.

Inmiddels zijn we een aantal bezoeken aan de dierenarts, twee operaties en één voorpoot minder verder. De dag dat ik hem mocht ophalen, herinner ik me als de dag van gisteren. Een klein hoopje Noet zie ik in een kooitje liggen als ik binnen loop. Rustig tilt hij zijn hoofd op en als hij ziet dat ik het ben, komt hij moeizaam overeind. Het zachte gemekker, gaat het over in krijsen. Tranen prikkelen achter mijn oogbollen en ik ben opgelucht als de assistent komt om Noet in een rompertje te hijsen. We gaan naar huis.

Noet 2

Van de kattenreismand gaat Noet in de hondenbench. We moeten ervoor zorgen dat hij zo weinig mogelijk springt en gekke bewegingen maakt. Rust, dat schijnt het toverwoord te zijn. Erg handig met een kat. Maar wat moet dat moet. Na weken achter de tralies zijn we opgelucht als hij er uit mag. En niet alleen wij. Als een dwaas rent hij in de rondte en springt hij overal op waar hij maar kan. Vergetende dat hij een pootje mist.

Vanaf dat moment moeten we ogen in ons achterhoofd hebben. De wond is natuurlijk herstellende, maar ook zijn enige voorpootje moet goed aansterken om zijn gewicht op te vangen. We lopen constant achter hem aan om hem ergens van af te tillen, overladen hem met kusjes en knuffels en praten tegen hem in de hoop dat hij wat rustiger aan gaat doen. We lijken wel van die overbezorgde ouders.

Noet 1

Tot het moment dat we enorm veel kabaal, geblaas en gemiauw van buiten horen komen. Daar stond hij, onze stoere drievoeter. Als een baas dreef hij de grotere, sterkere en vooral bangere viervoeter in het nauw. Zodra ik naar buiten liep verschoof Noet zijn blik naar mij, waardoor de andere kat zijn kans schoon zag en er vandoor ging. Maar dat liet ons ventje natuurlijk niet zo maar gebeuren, hij ging er als een speer achteraan op zijn drie pootjes.

Deel dit artikel

Twitter Facebook Linkedin

Gerelateerde berichten

Reacties (2)

  1. Niels

    woensdag 20 januari 2016 om 09:03

    ❤️❤️

  2. Mieke

    woensdag 20 januari 2016 om 22:52

    Och die arme lieverd!!

Dit ben ik

Hoi! Ik ben Barbara. Ik houd van het onbekende ontdekken en nieuwe dingen leren. Van vroeg opstaan om de zonsopgang te bewonderen en van backpacken in Azië. Maar ook van nieuwe restaurants ontdekken of een een goed boek kan ik genieten. Barbarakuiper.nl is een lifestyle blog met artikelen over reizen, fotografie en online marketing. Veel leesplezier!

5 x wat je moet doen in Bergen, Noorwegen

zondag 27 januari 2019   /   0

Detox van 11 dagen. Wat doet dat met je?

zondag 20 januari 2019   /   0

8 reistips voor backpacken in China

zondag 13 januari 2019   /   1

3 x de lekkerste high tea in Zwolle

zondag 6 januari 2019   /   0

Het moment dat je de 30 aantikt

zondag 15 april 2018   /   0