Vooroordelen

woensdag 11 februari 2015   /   2

De ijzige kou komt mij tegemoet als ik naar buiten loop. Het zonnetje schijnt krachtig, waardoor ik het iets warmer krijg. Ik kruip nog een beetje dieper in mijn sjaal, trek mijn handschoenen aan en loop richting het centrum. Het is altijd druk, mensen halen een broodje in hun pauze, kinderen komen uit school en vaste prik bij de Hema is de man met de daklozen krant. Van de drukte en de mensen kan ik echt genieten. Iedereen is zo anders, verschillend en uniek. Deze pauze loopt iets anders dan verwacht, halverwege mijn rondje krijg ik een ietwat ongewone vraag.

‘Mag ik u wat vragen?’ 

‘Natuurlijk’

‘Bent u bekent in Leeuwarden?’

‘Niet echt, maar u kunt het proberen’

‘Misschien een beetje een rare vraag, maar weet u waar de hoeren zijn?’

Verbaasd door de vraag, maar nog verbaasder dat ik het antwoord hierop wist, keek ik nog een keer naar de man die voor mij stond. Een lief, klein, beetje rond, kalend mannetje. Hij zag eruit alsof hij mijn opa kon zijn. Die lekker rondliep in het centrum en genoot van het weer. Zo’n lieve opa die boordevol verhalen zat, waar je met open mond naar luistert. Lief zou hij ongetwijfeld zijn, maar de vraag die hij stelde rijmde niet echt bij het beeld die ik van hem had.

Ik hoor mijzelf zeggen: ‘ik geloof dat het ergens richting de Mc Donalds is‘. De beste meneer kijkt mij aan en ik dacht dat hij zich wilde verontschuldigen voor zijn vraag: ‘ja ziet u, ik ben ook maar een alleenstaande man. En ik heb toch ook behoeftes, vandaar dat ik naar de hoeren ga.‘ Ik lach begripvol naar de man en geef hem groot gelijk. Hij hoeft zich tegenover mij niet te verontschuldigen, iedereen maakt zijn eigen keuze en beslissingen. Wie ben ik om daarover te oordelen.

Op het moment dat ik wil weglopen blijkt het gesprek nog niet afgelopen te zijn. ‘Ik hoop tenminste maar dat ze wat willen, want ik vind alles lekker!‘, zegt hij. Zijn ogen beginnen te glimmen en hij lacht ondeugend. Lichtelijk geschokt en niet wetend wat ik moet reageren, want ik had mijzelf net voorgenomen geen vooroordelen te hebben, lach ik naar de man en wens hem een fijne dag. Misschien was hij toch niet zo schattig als hij eruit zag.

Deel dit artikel

Twitter Facebook Linkedin

Gerelateerde berichten

Reacties (2)

  1. Kiki_leest

    woensdag 11 februari 2015 om 16:31

    Wat een apart gesprek! Knap van je dat je vooroordelen had.. dat blijft toch altijd lastig.

  2. Elian

    woensdag 11 februari 2015 om 21:10

    Ja, amai. Daar verschiet je misschien van. Van opa met zo’n antwoord. Wel goed dat je geen vooroordelen hebt!

Dit ben ik

Online marketing & communicatie | Wil de wereld zien | Legt momenten vast in woorden en foto’s | Kan niet zonder familie, katten en vrienden | Verslindt boeken | Heeft een passie voor eten | Download mijn cv

 

 

Het moment dat je de 30 aantikt

zondag 15 april 2018   /   0

Micro-influencers: als zij het doen, moet het tof zijn

zondag 8 april 2018   /   0

Doe mij nog zo’n jaar

zondag 1 april 2018   /   1

Visual Diary: Norwegian sky

woensdag 19 oktober 2016   /   1

Five Favourites: badkamer

zondag 16 oktober 2016   /   1